Προηγμένη Εξατομικευμένη Ιατρική

+30 210 9756400

Τα ζώα που είναι κοινωνικά απομονωμένα για παρατεταμένες περιόδους παράγουν λιγότερη μυελίνη στην περιοχή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για την πολύπλοκη συναισθηματική και γνωσιακή συμπεριφορά, αναφέρουν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου τουBuffalo και της Ιατρικής Σχολής του Mt. Sinai στο Nature Neuroscience.

Η έρευνα ρίχνει φως στην πλαστικότητα του εγκεφάλου, δηλαδή την ικανότητα του εγκεφάλου να προσαρμόζεται στις περιβαλλοντικές αλλαγές. Η έρευνα αποκαλύπτει ότι οι νευρώνες δεν είναι οι μόνες δομές του εγκεφάλου που υφίστανται αλλαγές με αφορμή το περιβάλλον και τις εμπειρίες ενός ατόμου, σύμφωνα με μία από τις επικεφαλής συντάκτριες της δημοσίευσης, την Karen Dietz, PhD, ερευνήτρια στο Τμήμα Φαρμακολογίας και Τοξικολογίας στη Σχολή UB της Ιατρικής και των Βιοϊατρικών Επιστημών.

Στη δημοσίευση επισημαίνεται ότι οι αλλαγές στη λευκή ουσία του εγκεφάλου, την μυελίνη, έχουν ξαναβρεθεί σε ψυχιατρικές διαταραχές, και ότι οι απομυελινωτικές διαταραχές είχαν επίσης σύνδεση με την κατάθλιψη. Πρόσφατα, αλλαγές στη μυελίνη παρατηρήθηκαν επίσης σε πολύ νεαρά ζώα ή σε εφήβους καθώς προσαρμόζονταν στις περιβαλλοντικές αλλαγές.

Αυτή η έρευνα αποκαλύπτει, για πρώτη φορά ένα ρόλο της μυελίνης στις ενήλικες ψυχιατρικές διαταραχές, λέει η Dietz. Επιδεικνύεται ότι η πλαστικότητα στον εγκέφαλο δεν περιορίζεται στους νευρώνες, αλλά συμβαίνει ενεργά και σε νευρογλοιακά κύτταρα, όπως τα ολιγοδενδροκύτταρα, τα οποία παράγουν μυελίνη

Η μυελίνη είναι το σημαντικό υλικό που τυλίγει τους άξονες των νευρώνων και τους επιτρέπει να σηματοδοτούν αποτελεσματικά. Η κανονική λειτουργία των νεύρων χάνεται σε απομυελινωτικές διαταραχές, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και η σπάνια, θανατηφόρος παιδική νόσος Krabbe.

Αυτή η δημοσίευση αποκαλύπτει ότι η πίεση της κοινωνικής απομόνωσης αλλοιώνει τον σχηματισμό των κυττάρων παραγωγής μυελίνης, των ολιγοδενδροκυττάρων.

Στο πείραμα, ενήλικοι ποντικοί, που είναι συνήθως κοινωνικά ζώα, απομονώθηκαν για οκτώ εβδομάδες για να προσομοιαστεί μία κατάσταση που μοιάζει με κατάθλιψη. Στη συνέχεια συνάντησαν ένα ποντίκι που δεν είχαν ξαναδεί.  Τα ποντίκια που είχαν απομονωθεί, ενώ κανονικά είναι πολύ κοινωνικά, δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για αλληλεπίδραση με το νέο ποντίκι, ένα μοντέλο κοινωνικής αποφυγής και απόσυρσης.

Η ανάλυση των εγκεφαλικών ιστών των κοινωνικά απομονωμένων ζώων αποκάλυψε σημαντικά χαμηλότερη γονιδιακή μεταγραφή για τα ολιγοδενδροκυττάρα στον προμετωπιαίο φλοιό σε σχέση με τα κανονικά επίπεδα. Ο προμετωπιαίος φλοιός είναι μια περιοχή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τη συναισθηματική και τη γνωστική συμπεριφορά.

Αυτή η έρευνα παρέχει την πρώτη εξήγηση του μηχανισμού του πώς συμβαίνει αυτή η πλαστικότητα του εγκεφάλου, λέει ο Dietz, δείχνοντας πώς αυτή η αλλαγή στο επίπεδο της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των ενήλικων ζώων, οδήγησε σε αλλαγές στα ολιγοδενδροκύτταρα.

Το κλειδί της αλλαγής ήταν ότι οι κυτταρικούς πυρήνες στον προμετωπιαίο φλοιό περιείχαν λιγότερη ετεροχρωματίνη, μια συμπαγής μορφή υλικού DNA, η οποία δεν είναι διαθέσιμη για την έκφραση του γονιδίου.

Αυτή η διαδικασία της συμπίεσης του DNA σημαίνει ότι τα ολιγοδενδροκύτταρα έχουν ωριμάσει, πράγμα που τους επιτρέπει να παράγουν φυσιολογικές ποσότητες μυελίνης, λέει ο Dietz. Έχουμε παρατηρήσει ότι στα κοινωνικά απομονωμένα ζώα δεν υπάρχει τόση συμπίεση, και τα ολιγοδενδροκύτταρα δεν φαίνονται ώριμα. Καθώς οι ενήλικες μεγαλώνουν, κανονικά, θα βλέπαμε περισσότερη συμπίεση, αλλά όταν παρεμβαίνει κοινωνική απομόνωση, υπάρχει λιγότερη συμπίεση και ως εκ τούτου, παράγεται λιγότερη μυελίνη.

Προσθέτει, ωστόσο, ότι η έρευνα έδειξε ότι η παραγωγή της μυελίνης επέστρεψε στο φυσιολογικό μετά από μια περίοδο κοινωνικής επανένταξης, γεγονός που υποδηλώνει ότι η περιβαλλοντική παρέμβαση ήταν αρκετή για να αντιστρέψει τις αρνητικές επιπτώσεις της κοινωνικής απομόνωσης των ενηλίκων.

Η νέα δημοσίευση, μαζί με μια έκθεση που δημοσιεύθηκε νωρίτερα αυτό το χρόνο από μια άλλη ομάδα, η οποία δείχνει ότι πραγματοποιούνται αλλαγές στη μυελίνη από την κοινωνική απομόνωση σε νεαρή ηλικία, θα διευρύνει τις έρευνες για την πλαστικότητα του εγκεφάλου, λέει ο David Dietz, PhD, ένας από τους συγγραφείς, επίκουρος καθηγητής της φαρμακολογίας και της τοξικολογίας στο UB.

Επιπλέον, προσθέτει η Karen Dietz, το έργο αυτό έχει συνέπειες για μελλοντικές ερωτήσεις σχετικά με τη σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλες διαταραχές της μυελίνης. Αυτή η έρευνα δείχνει ότι ίσως βοηθηθεί η ανάνηψη από ένα επεισόδιο ΣΚΠ με την κοινωνική αλληλεπίδραση, λέει. Αυτό ανοίγει μια άλλη οδό στην έρευνα για το πώς η διάθεση και οι διαταραχές της μυελίνης μπορεί να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Σχετικά Άρθρα:

Leave a Reply