Προηγμένη Εξατομικευμένη Ιατρική

+30 210 9756400

Η παθοφυσιολογία του IBS είναι πολύπλοκη και όχι πλήρως κατανοητή. Προτεινόμενοι αιτιολογικοί παράγοντες μπορούν να εξετασθούν στα πλαίσια του τι γνωρίζουμε για τη φυσιολογική φυσιολογία του γαστρεντερικού σωλήνα. Στο IBS, η διαταραγμένη κινητικότητα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που σχετίζονται με τα συμπτώματα του κοιλιακού άλγους (πόνου) και των τροποποιημένων εντερικών συνηθειών. Η συστολή και η κινητικότητα ρυθμίζονται μέσω εξειδικευμένων κυττάρων του γαστρεντερικού σωλήνα που ονομάζονται διάμεσα κύτταρα του Κάχαλ. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα αναμεταδίδει είσοδο για τους λείους μύες του γαστρεντερικού σωλήνα μέσω ενός ειδικευμένου εντερικού νευρικού συστήματος. Δύο τύποι νευρώνων ρυθμίζουν τη συστολή των λείων μυών, την κινητικότητα και τις εκκριτικές λειτουργίες του γαστρεντερικού σωλήνα. Πρωταρχικοί νευροδιαβιβαστές που συμμετέχουν στη μετάδοση παρορμήσεων περιλαμβάνουν την ακετυλοχολίνη, την ουσία P, το αγγειοδραστικό εντερικό πολυπεπτίδιο (VIP) και το μονοξείδιο του αζώτου. Άλλοι νευροδιαβιβαστές και ρυθμιστές που συμμετέχουν στη νευρορύθμιση για το γαστρεντερικό σωλήνα περιλαμβάνουν τη νορεπινεφρίνη, τη σεροτονίνη, το νευροπεπτίδιο Υ, τη μελατονίνη και γ-αμινοβουτυρικό οξύ (GABA).

————————————————————————————————————————————————

Σχετικό άρθρο

Η σπαστική κολίτιδα έχει βιοχημική βάση και αντιμετωπίζεται άμεσα και οριστικά 

————————————————————————————————————————————————

Η σεροτονίνη (γνωστή και ως 5-ΗΤ (5-υδροξυτρυπταμίνη) συντίθεται από το αμυνοξύ τρυπτοφάνη. Περισσότερο από το 95% της σεροτονίνης βρίσκεται μέσα στον γαστρεντερικό σωλήνα, με το 5% που απομένει να είναι ενεργό μέσα στον εγκέφαλο. Η σεροτονίνη μπορεί να ενεργοποιήσει τόσο τους διεγερτικούς όσο και τους ανασταλτικούς νευρώνες στο γαστρεντερικό σωλήνα. Η σεροτονίνη διεγείρει την απελευθέρωση της ακετυλοχολίνης, προκαλώντας συστολή των λείων μυών και τους ανασταλτικούς νευρώνες που απελευθερώνουν μονοξείδιο του αζώτου, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα τη χαλάρωση των λείων μυών. Τροποποιημένα επίπεδα σεροτονίνης έχουν αναφερθεί σε όλους του τύπους του IBS και μπορεί να οδηγούν σε μη φυσιολογική κινητική και εκκριτική λειτουργία. Ο μηχανισμός για αυτές τις επιδράσεις δεν είναι ξεκάθαρος, παρόλο που έχουν καταγραφεί χαμηλά επίπεδα στο IBS-C και αυξημένα επίπεδα έχουν μετρηθεί στο IBS-D. Η έρευνα εστιάζει στο να προσδιορίσουμε εάν τα μη φυσιολογικά επίπεδα προέρχονται από διαφοροποιημένη απελευθέρωση, διαφοροποιημένη σύνθεση ή μεταφορά. Τα γονίδια για το IBS μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στα υποψήφια γονίδια που ελέγχουν τους μεταφορείς της σεροτονίνης. Το μεταναστευτικό σύμπλεγμα κινητικότητας (MMC) είναι ένας επιπλέον τύπος κινητικότητας του οποίου οι αδύναμες συστολές εξυπηρετούν στο συνεχές καθάρισμα στο λεπτό έντερου και στην απομάκρυνση των απόβλητων που έχουν απομείνει. Οι ασθενείς με IBS φαίνεται να έχουν ανώμαλες περιόδους των συστολών του MMC σε σχέση με τους υγιείς.

Τα άτομα με IBS έχουν αυξημένη ευαισθησία στη διέγερση του γαστρεντερικού σωλήνα. Αυτό σημαίνει ότι, όταν εκτίθενται στα ίδια ερεθίσματα, τα περισσότερα άτομα δεν αναπτύσσουν συμπτώματα που οι ασθενείς με IBS εμφανίζουν: κοιλιακό άλγος, επείγουσα κατάσταση, διάρροια ή δυσκοιλιότητα. Για παράδειγμα, όταν ασθενείς με IBS αξιολογήθηκαν χρησιμοποιώντας τέντωμα με μπαλόνι και δωδεκαδακτυλική έγχυση λιπιδίων, είχαν σημαντικά περισσότερο κοιλιακό πόνο και γαστρεντερικά συμπτώματα από ότι οι υγιείς. Υπάρχει επίσης ενδιαφέρον για το ρόλο της βακτηριακής υπερανάπτυξης (SIBO) ως συστατικό του IBS. Εξετάζοντας τη SIBO δεν είναι ούτε συνεχώς ευαίσθητη ούτε συγκεκριμένη και κατά συνέπεια είναι δύσκολο να καθορίσουμε πλήρως αυτή τη συμβολή. Η χρήση των αντιβιοτικών για τη θεραπεία του IBS έχει ως αποτέλεσμα μείωση των συμπτωμάτων όπως εμετός ή παραγωγή αερίων αλλά δεν είναι εγκεκριμένη από τον FDA ως συστατικό του θεραπευτικού πρωτόκολλου.

Άλλες μελέτες έχουν παρατηρήσει ανάπτυξη του IBS μετά από μολυσματική εντερίτιδα. Συγκεκριμένοι οργανισμοί έχουν αναφερθεί συμπεριλαμβανομένων των Blastocystis hominis, Campylobacter, Salmonella και παρασίτων όπως Trichinella spiralis. Έχουν αναφερθεί επίσης μη φυσιολογικές κυτταρικές ανοσολογικές απαντήσεις σε συγκεκριμένα θρεπτικά συστατικά.

Τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ασθενών με IBS συσχετίζουν τις ενδείξεις και τα συμπτώματα που βιώνουν με χαρακτηριστικά των τροφίμων που καταναλώνουν, συμπεριλαμβανομένου του μεγέθους του γεύματος, του περιεχόμενου σε λίπος και της κατανάλωσης λακτόζης, φρουκτόζης, σορβιτόλης και σακχαρούχων αλκοολών, καφεΐνης και ανθρακούχων αναψυκτικών. Οι «ενοχλήσεις από τα τρόφιμα» που αναφέρονται από έναν ασθενή μπορεί να γίνουν η βάση για τη διατροφική θεραπεία στο IBS.

Άλλες ταυτόχρονες διαγνώσεις που γίνονται με το IBS περιλαμβάνουν την ινομυαλγία, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, το σύνδρομο TMJ και τροφικές αλλεργίες. Παρόλο που έχουν αναφερθεί συχνά συσχετίσεις με συγκεκριμένες ψυχιατρικές καταστάσεις σε ασθενείς με IBS, δεν έχουν γίνει συγκεκριμένες συσχετίσεις. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν πως προηγούμενη φυσική και σεξουαλική βία μπορεί να αυξάνει την ευαισθησία στο ερέθισμα του γαστρεντερικού σωλήνα και επομένως να συνεισφέρει στα συμπτώματα. Είναι γνωστό πως το στρες επιδεινώνει τα συμπτώματα του IBS σε μερικά άτομα.

Κλινικές εκδηλώσεις: Κοιλιακό άλγος, αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου ή στην κινητικότητά του, αέρια και φούσκωμα καθώς και μερικά συμπτώματα του ανώτερου γαστρεντερικού (παλινδρόμηση και μη καρδιακό πόνο στο στήθος) είναι βασικά συμπτώματα του IBS. Ο κοιλιακός πόνος μπορεί να είναι οξύς και εμφανίζεται με αφόδευση. Ταυτόχρονα, μερικοί ασθενείς με IBS βιώνουν συνεχή, χρόνιο κοιλιακό πόνο. Αλλαγές στις εντερικές συνήθειες παρατηρούνται και στους δύο βασικούς τύπους του IBS – δυσκοιλιότητα (IBS-C) και διάρροια (IBS-D). Μερικοί ασθενείς βιώνουν τόσο δυσκοιλιότητα όσο και διάρροια.

Ιατρική Θεραπεία

Για τους ασθενείς με IBS-D, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντιδιαρροϊκά φάρμακα. Αυτά τα φάρμακα βοηθούν μειώνοντας την κινητικότητα και αυξάνοντας τη συνοχή των κοπράνων. Αυτά τα φάρμακα περιέχουν διφαινοξυλικό (Lomotil®), λοπεραμίδη, ατροπίνη και χοληστυραμίνη. Η λοπεραμίδη είναι το μόνο φάρμακο που έχει χρησιμοποιηθεί σε ελεγχόμενες μελέτες του IBS και η αποτελεσματικότητά του φαίνεται περιορισμένη στη θεραπεία της διάρροιας χωρίς να επηρεάζει κάποιο άλλο σύμπτωμα του IBS. Τα αντισπασμωδικά περιέχουν λάδι μέντας, το οποίο έχει φανεί να βελτιώνει τον πόνο και τις κράμπες στην κοιλιακή χώρα.

Συγκεκριμένα φάρμακα για το IBS περιλαμβάνουν αυτά που δουλεύουν είτε ως αγωνιστές είτε ως ανταγωνιστές για τους υποδοχείς σεροτονίνης. Η τάξη των φαρμάκων που λειτουργούν ως 5-ΗΤ αγωνιστές περιλαμβάνουν ρενζαπρίδη, σιζαπρίδη και τεγασερόδη (renzapride, cisapride, and tegaserod). Αυτά τα φάρμακα δεν είναι αυτήν την περίοδο διαθέσιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες εκτός αν ζητηθούν για συμπονετική χρήση. Η αλοσετρόνη, που είναι ένας ανταγωνιστής του υποδοχέα 5-ΗΤ3, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του IBS-D. Αυτό το φάρμακα συνταγογραφείται στις Ηνωμένες Πολιτείες κάτω από ένα αυστηρό, περιορισμένο πρόγραμμα. Σοβαρή δυσκοιλιότητα και ισχαιμική κολίτιδα έχουν αναφερθεί ως πιθανές παρενέργειες του φαρμάκου.

Άλλη τάξη φαρμάκων που έχει δημιουργηθεί για χρήση στο IBS περιλαμβάνει επιλεκτικούς C-2 ενεργοποιητές καναλιών χλωρίου. Αυτά τα φάρμακα επηρεάζουν τη μεταφορά χλωρίου, η οποία με τη σειρά της αυξάνει τα υγρά στο έντερο και βελτιώνει την κινητικότητα του γαστρεντερικού. Η λουβιπροστόνη (Amitiza) είναι το φάρμακο αυτής της τάξης που είναι τώρα διαθέσιμο. Νέα φάρμακα από όλες αυτές τις τάξεις βρίσκονται σε δοκιμαστική φάση.

Τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και οι αναστολείς επιλεκτικής επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) χρησιμοποιούνται επίσης για τη θεραπεία του IBS. Αυτά τα φάρμακα περιλαμβάνουν αμιτριπτυλίνη, δεσιπραμίνη, δοξεπίνη ή τραζοδόνη και φλουοξετίνη, παροξετίνη ή σερτραλίνη αντίστοιχα. Μία περίληψη της έρευνας δείχνει ότι αυτά τα φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά στη θεραπεία του πόνου στο IBS. Αντισπασμωδικά, συμπεριλαμβανομένου δικυκλομίνη και υοσκυαμίνη, επίσης συνταγογραφούνται συχνά αλλά το Αμερικάνικο Κολλέγιο Γεστρεντερολογίας Λειτουργικών Γεστρεντερικών Διαταραχών προτείνει ότι αυτά δεν είναι πλέον αποτελεσματικά σε σχέση με ένα πλασίμπο στον έλεγχο των συμπτωμάτων της τροποποιημένης κινητικότητας και του κοιλιακού πόνου.

Άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του IBS-C περιλαμβάνουν διογκωτικά στοιχεία και οσμωτικά καθαρτικά. Τα διογκωτικά στοιχεία είναι συμπληρώματα ή φάρμακα που προσθέτουν ψύλλιουμ, βρώμη ή άλλες πηγές ινών στη διατροφή. Η μέχρι τώρα έρευνα έχει δείξει πως τα διογκωτικά στοιχεία είναι αποτελεσματικά για τη θεραπεία της δυσκοιλιότητας αλλά μόνο το ψύλλιουμ είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία του IBS-C. Τα οσμωτικά καθαρτικά όπως το γάλα Μαγνησίας, η πολυαιθυλενογλυκόλη και η σορβιτόλη έχουν αυξημένη συχνότητα κοπράνων των ασθενών με IBS-C αλλά δε θεραπεύουν τα άλλα συμπτώματα του IBS.
Άλλες θεραπείες του IBS περιλαμβάνουν γνωσιακές συμπεριφοριστικές θεραπείες (ύπνωση, τεχνικές χαλάρωσης, καθοδηγούμενες εικόνες), προβιοτικά και διατροφική θεραπεία.

Στο κέντρο μας αναλαμβάνουμε από απλές περιπτώσεις μέσω ειδικών διατροφικών πρωτοκόλλων έως και πιο δύσκολες περιπτώσεις μέσω των προηγμένων εξετάσεων τις οποίες διενεργούμε αποκλειστικά σε όλο τον Ελλαδικό χώρο. Επικοινωνήστε μαζί μας για μια πλήρη ενημέρωση και για να κλείσετε ένα ιατρικό ραντεβού.

Σχετικά Άρθρα:

Comments are closed.

Ευερέθιστο Έντερο
Ευερέθιστο Έντερο

Ό,τι κι αν σας έχουν πει, η πάθηση ΔΕΝ οφείλεται στην ψυχολογία σας!

Close