Προηγμένη Εξατομικευμένη Ιατρική

+30 210 9756400
Aug 21, 2018

 

Η ασθένεια Lyme ή Βορρελίωση (στα Αγγλικά Borreliosis) αποτελούσε στο παρελθόν μια αμφιλεγόμενη ασθένεια, η οποία σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή από την πλειοψηφία των κορυφαίων επιστημονικών ιδρυμάτων και ιατρών.
Μερικοί γιατροί εξακολουθούν να μην πιστεύουν ότι υπάρχει, αλλά οι κορυφαίοι ειδικοί υπογραμμίζουν την ύπαρξη και του χρόνιου σταδίου της ασθένειας.

 

tsimpouri

Τι είναι η Νόσος της Lyme;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι η σωστή απόδοση της ασθένειας είναι Νόσος ΤΗΣ Lyme και όχι Νόσος ΤΟΥ Lyme. Στα περισσότερα sites αναφέρεται λάθος – ακόμα και στην Ελληνική wikipedia. Και αυτό γιατί η ασθένεια πήρε το όνομά της από μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στο Κονέκτικατ που ονομάζεται Lyme. Εκεί, το 1975, μια γυναίκα ανέφερε κάποιες περίεργες περιπτώσεις παιδιατρικής αρθρίτιδας σε ερευνητές του Yale. Το 1979, οι ερευνητές του Yale ταυτοποίησαν και ονόμασαν τις περιπτώσεις αυτές “Lyme αρθρίτιδα”. Το 1979, το όνομα άλλαξε σε “ασθένεια Lyme”, όταν πρόσθετα συμπτώματα όπως νευρολογικά προβλήματα και σοβαρή κόπωση συνδέθηκαν με την ασθένεια.

Η νόσος ανακαλύφθηκε από τον Δρ. Willy Burgdorfer ο οποίος πρώτος το 1982 δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με τον μολυσματικό παράγοντα της νόσου Lyme. Ο παράγοντας αυτός προς τιμήν του ονομάστηκε Borrelia burgdorferi.

Η νόσος Lyme είναι μια μολυσματική ασθένεια, η οποία προκαλείται από μια σειρά μικροβίων (βακτηρίων) του γένους Borrelia. Τα βακτήρια αυτά είναι γνωστά και ως σπειροχαίτες από το σπειροειδές σχήμα τους. Πιο συγκεκριμένα η ασθένεια προκαλείται από τα βακτήρια Borrelia burgdorferi και Borrelia mayonii (κυρίως στην Βόρεια Αμερική) και τα Borrelia afzelii και Borrelia garinii (στην Ευρώπη και την Ασία).

Πως μεταδίδεται η Νόσος Lyme;

Η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι μάλλον δύσκολη και αμφιλεγόμενη. Η κλασσική βιβλιογραφία θεωρεί ότι η νόσος Lyme μεταδίδεται αποκλειστικά από τσιμπούρια. Επίσημοι κυβερνητικοί φορείς της Ιατρικής (π.χ. το Αμερικάνικο cdc.gov ή το Αμερικανικό American Journal of Medicine) έντονα υποστηρίζουν ότι η νόσος μεταδίδεται μόνο από τα τσιμπούρια και από τίποτε άλλο (εκτός ίσως της μετάγγισης αίματος).

εικόνα με τσιμπούρι, κονούπι, ψύλλο ως φορείς της νόσου Lyme
Πολλοί σοβαροί όμως ερευνητές (π.χ. η Δρ. Lida Mattman, ανοσολογόγος, ιολόγος και μικροβιολόγος με έδρες σε πολλαπλά πανεπιστήμια και προταθείσα για το Βραβείο Nobel Ιατρικής το 1998 με παραπάνω από 50 χρόνια εμπειρία στην Βορρελίωση), έχουν διαφορετική και ιδιαίτερα τρομακτική άποψη.

Τα μολυσματικά βακτήρια έχουν ανιχνευθεί να ζουν μέσα στα ούρα, το μητρικό γάλα και τα δάκρυα, το σπέρμα, το αίμα και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Επίσης η Dr. Mattman απομόνωσε ζωντανά βακτήρια Borrelia, σε κουνούπια, ψύλλους και ακάρεα.

Αυτό που επίσης ανακάλυψε ότι τα βακτήρια αυτά είναι επικίνδυνα επειδή μπορούν να επιβιώσουν και να εξαπλωθούν χωρίς κυτταρικό τοίχωμα (μορφή L). Αυτό μάλιστα τα καθιστά ανθεκτικά στα β-λακταμινοτιβιοτικά, όπως η πενικιλίνη.

Οι ερευνητές αυτοί (π.χ. Dr. Raphael Stricker, Dr. Burrascano, κ.α.) υποστηρίζουν ότι εκτός από τα τσιμπούρια, η Lyme μπορεί επίσης να μεταδοθεί από μια ποικιλία άλλων εντόμων, συμπεριλαμβανομένων των ψύλλων, των ακάρεων και των κουνουπιών, καθώς και από την ανθρώπινη επαφή (συμπεριλαμβανομένου του θηλασμού) και τη μετάγγιση αίματος. Το μη παστεριωμένο γάλα κατσίκας ή αγελάδας μπορεί επίσης να μεταδώσει τη νόσο.

 

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η ασθένεια Lyme δεν είναι μια απλή μόλυνση, αλλά μια σοβαρή, σύνθετη ασθένεια που μπορεί συχνά να συνοδεύεται και από άλλες συν-λοιμώξεις εκτός από τη Βορρελίωση, ιδιαίτερα από τα παρασιτικά παθογόνα Babesia και Ehrlichia.

 

 
Τα τσιμπούρια μολύνονται από ελάφια, πουλιά και τρωκτικά που είναι οι βασικές δεξαμενές για τα βακτήρια και εξαπλώνονται στον άνθρωπο συνήθως από νύμφες. Τα τσιμπούρια που μεταδίδουν τη νόσο υπάρχουν και στην Αμερική (Ixodes scapularis ή μαύρο τσιμπούρι και το Ixodes pacificus), αλλά και στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και σε μέρη της Κεντρικής Ασίας (είδος Ixodes ricinus).

Ο κίνδυνος της νόσου Lyme αυξάνεται κατά τη διάρκεια των θερμότερων μηνών, όταν δηλαδή τα τσιμπούρια είναι πιο ενεργά, αλλά μόλυνση μπορεί να συμβεί όλο το χρόνο σε περιοχές όπου οι θερμοκρασίες είναι πάνω από τον παγετό.

lyme-statistika

Τι δείχνουν τα στατιστικά για τον κόσμο και την Ελλάδα;

Οι περιπτώσεις της Lyme έχουν τριπλασιαστεί από το 1992. Το 2009, υπήρχαν περίπου 30.000 επιβεβαιωμένες περιπτώσεις.

Φέτος το CDC όμως ανέφερε ότι:

Μελέτες δείχνουν ότι ο πραγματικός αριθμός των ατόμων που διαγνώστηκαν με ασθένεια Lyme είναι πιθανότερο να είναι περίπου 300.000!

Αυτό είναι 10 φορές πιο πάνω από τον αριθμό των περιπτώσεων που υπολογίζαμε! Αυτό και μόνο δείχνει πόσες περιπτώσεις νόσου Lyme παραμένουν αδιάγνωστες.

Σύμφωνα με τον IAMAT (Διεθνής Οργανισμός για την Παροχή Ιατρικής Βοήθειας σε Ταξιδιώτες) η Lyme υπάρχει στην Ελλάδα.

Ελληνικές ιατρικές πηγές αναφέρουν πως η Νόσος Lyme στην Ελλάδα είναι πιο διαδεδομένη στην Μακεδονία και στην Θράκη, αλλά και σε εκείνες τις περιοχές της νότιας Ελλάδας, όπου η υγρασία είναι υψηλότερη και η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη.

Ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, υπολογίζεται πως τα μισά τσιμπούρια είναι του είδους Ixodes ricinus που προκαλεί Βορρελίωση. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν σημαντικές επίσημες μελέτες και συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία για τη νόσο στην Ελλάδα, για αυτό και σε πάρα πολλές περιπτώσεις παραμένει αδιάγνωστη.

Τι προκαλεί η Νόσος Lyme;

Η ασθένεια Lyme μπορεί να επηρεάσει πολλαπλά οργανικά συστήματα και να δημιουργήσει ένα ευρύ φάσμα προβλημάτων. Όλοι οι ασθενείς με νόσο Lyme δεν εμφανίζουν τα ίδια προβλήματα και πολλά από αυτά δεν είναι ειδικά για τη νόσο Lyme, αλλά μπορούν να εμφανιστούν και σε άλλες ασθένειες.

 

Γενικά τα βακτήρια Borrelia της νόσου Lyme προκαλούν μια μακρόχρονη και καταστροφική φλεγμονή σε όλο το σώμα, μια μορφή αυτοάνοσου νοσήματος, προκαλούμενο όμως από παθογόνα. Η δημιουργία μια τέτοιας μορφής αυτοάνοσου νοσήματος μάλλον οφείλεται σε μοριακή μίμηση των βακτηρίων, στην ικανότητά τους, δηλαδή, να κρύβονται από το ανοσοποιητικό “μεταμφιεσμένα” σαν κανονικοί ιστοί του σώματος. Έτσι το ανοσοποιητικό νομίζει ότι επιτίθεται στα βακτήρια, ενώ στον πραγματικότητα επιτίθεται στον ίδιο τον οργανισμό.

 

 

Η θεωρία αυτή θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί ορισμένα συμπτώματα (π.χ. η χρόνια αρθρίτιδα) επιμένουν ακόμα και μετά την εξάλειψη των βακτηρίων από το σώμα (δηλ. μετά τη θεραπεία με αντιβιοτικά).

Η νόσος Lyme μπορεί να προκαλέσει μακροπρόθεσμα πολύ σοβαρά προβλήματα.

Τα βακτήρια εξαπλώνονται σε όλο το σώμα κατά τη διάρκεια της νόσου και έχουν ανιχνευθεί στο δέρμα, στην καρδιά, στις αρθρώσεις, στο περιφερικό νευρικό σύστημα και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Είναι σχεδόν βέβαιο πως τα βακτήρια προσβάλλουν και τον ίδιο τον εγκέφαλο.

Τα ίδια τα βακτήρια αλλά και η απάντηση του ανοσοποιητικού σε αυτά μπορεί να οδηγήσει σε μια μεγάλη γκάμα παθολογικών καταστάσεων στο καρδιαγγειακό, μυοσκελετικό και νευρικό σύστημα. Ειδικά στο νευρικό η Lyme προκαλεί συχνά μια ποικιλία νευροψυχιατρικών συμπτωμάτων που έχουν ονομαστεί εγκεφαλοπάθεια Lyme.

Από τα μη-νευροψυχιατρικά προβλήματα, η διαταραχή του καρδιακού ρυθμού, η χρόνια αρθρίτιδα, η έντονη κόπωση και συμπτώματα παρόμοια με αυτά της πολλαπλής σκλήρυνσης είναι τα πιο συχνά και από τα πιο σοβαρά!

Ποια είναι τα συμπτώματα της Νόσου Lyme;

Η περίοδος επώασης από την αρχική μόλυνση έως την εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι συνήθως μία έως δύο εβδομάδες, αλλά μπορεί επίσης να είναι πολύ μικρότερη (ημέρες) ή πολύ μεγαλύτερη (μήνες έως χρόνια).

Τα συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο, επειδή η νυμφική φάση του τσιμπουριού είναι υπεύθυνη για τις περισσότερες περιπτώσεις. Υπάρχει επίσης μόλυνση χωρίς συμπτώματα, και υπολογίζεται στο 7% των μολυσμένων ατόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θεωρείται πολύ συχνότερη στην Ευρώπη.

Η νόσος συνήθως εξελίσσεται σε 3 στάδια:
φωτογραφία ερυθύματος migransΈνα από τα πρώτα (αλλά όχι πάντα παρόντα) συμπτώματα, είναι ένα μικρό εξόγκωμα και δερματικό εξάνθημα στο σημείο του τσιμπήματος, που συνήθως υποχωρεί μετά από 1 ή 2 ημέρες.

Μετά από 3 έως 30 ημέρες, το εξάνθημα επεκτείνεται σε ένα μεγαλύτερο κόκκινο κύκλο (γνωστό ως ερύθημα migrans), το οποίο είναι ζεστό στην αφή, αλλά δεν είναι επώδυνο και ούτε προκαλεί φαγούρα. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως το ερύθημα εμφανίζεται σε λιγότερο από το 70% περίπου των περιπτώσεων κάτι που κάνει τη διάγνωση της νόσου ιδιαίτερα δύσκολη.

Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

  • Πυρετό
  • Πονοκέφαλο
  • Πόνο στους μύες και στις αρθρώσεις
  • Ρίγη
  • Κόπωση
  • Διογκωμένους λεμφαδένες

Αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, η ασθένεια προχωρεί στο δεύτερο στάδιο, μέσα σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες μετά την έκθεση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι σπειροχαίτες (τα βακτήρια της Lyme δηλαδή) μπορούν να εξαπλωθούν οπουδήποτε και παντού στο σώμα.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

  • Έντονους πονοκεφάλους
  • Διογκωμένες αρθρώσεις
  • Δερματικές αλλοιώσεις
  • Ανώμαλους καρδιακούς παλμούς
  • Ζάλη
  • Επίμονη κόπωση
  • Διαταραχή του ύπνου
  • Απώλεια μυϊκού τόνου στο πρόσωπο (παράλυση Bell)

Μερικά από αυτά τα συμπτώματα συνήθως εξαφανίζονται μέσα σε εβδομάδες ή μήνες. Ωστόσο, αν δεν αντιμετωπιστεί, η ασθένεια θα προχωρήσει σε ένα τρίτο στάδιο, το οποίο περιλαμβάνει:

  • Aρθρίτιδα
  • Xρόνιο πόνο
  • Mούδιασμα
  • Mυρμήγκιασμα χεριών και ποδιών
  • Aπώλεια βραχυπρόθεσμης μνήμης

symptomata-nosou-lyme-400-510

Τα συμπτώματα μπορεί να παραμείνουν σταθερά, αλλά πιο συχνά εμφανίζονται περιοδικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συσχετίζουν τα συμπτώματά τους με τη χρόνια Lyme, καθώς αγνοούν το γεγονός ότι μπορεί να τους τσίμπησε ένα τσιμπούρι.

Αντ’ αυτού, συχνά διαγιγνώσκονται με ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, όπως σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ινομυαλγία, ημικρανίες, κατάθλιψη, επιληπτικές κρίσεις, διπολική διαταραχή, ψύχωση, Λύκο, πολλαπλή σκλήρυνση και πολλά ακόμα.

Πρόληψη της Νόσου Lyme

Όπως με όλες τις σοβαρές ασθένειες, ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της νόσου είναι η αποτελεσματική πρόληψη. Είναι πολύ σημαντικό να ακολουθηθούν οι παρακάτω οδηγίες, ιδιαίτερα μεταξύ των μηνών Μαΐου έως Σεπτεμβρίου, όπου και παρατηρούνται τα περισσότερα κρούσματα:

  • Αποφύγετε τις μολυσμένες με τσιμπούρια περιοχές
  • Όταν βρίσκεστε σε εξωτερικούς χώρους, φοράτε ανοιχτόχρωμα ρούχα, έτσι ώστε τα τσιμπούρια να είναι ευδιάκριτα
  • Φορέστε μακρυμάνικα πουκάμισα, παντελόνια και καπέλο, καθώς και κλειστά παπούτσια και κάλτσες
  • Εφαρμόστε απωθητικά εντόμων σε παντελόνια, κάλτσες, παπούτσια και εκτεθειμένο δέρμα
  • Περπατήστε στο κέντρο των μονοπατιών της φύσης, για να αποφύγετε την υπερβολική επαφή με την βλάστηση
  • Αν βρεθείτε σε περιοχές που έχουν προσβληθεί από τσιμπούρια, αφαιρέστε, πλύνετε και στεγνώστε τα ρούχα που φορούσατε
  • Επιθεωρήστε το σώμα σας σχολαστικά και προσεκτικά αφαιρέστε τυχόν τσιμπούρια. Ελέγξτε επίσης και τα κατοικίδια για τσιμπούρια
  • Αν βρείτε τσιμπούρι πάνω στο δέρμα, τραβήξτε απαλά αλλά σταθερά με ένα τσιμπιδάκι κοντά στο κεφάλι του τσιμπουριού μέχρι να απελευθερωθεί από το δέρμα. Πιάστε το τσιμπούρι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο δέρμα και απομακρύνετέ το
  • Για να μειώσετε τον κίνδυνο μόλυνσης, προσπαθήστε να μην συνθλίψετε το σώμα του και μην έρθετε σε επαφή μαζί του με γυμνά χέρια. Μην επιχειρήσετε επίσης να απομακρύνετε τα τσιμπούρια χρησιμοποιώντας θερμότητα ή χημικά, καθώς αυτό μπορεί να προκαλέσει την έγχυση περισσότερων παθογόνων στο δέρμα από το τσιμπούρι
  • Μόλις αφαιρεθεί το τσιμπούρι από το δέρμα, εφαρμόστε στην περιοχή αντισηπτικό, για να αποφύγετε τη βακτηριακή μόλυνση

 

Δεν είναι ανάγκη να βρίσκεστε στην εξοχή για να εκτεθείτε στη Νόσο Lyme. Περιοχές με βλάστηση σε μια πόλη που είναι γνωστό ότι έχουν μολυσμένα τσιμπούρια, μπορεί να θέσουν ένα άτομο σε κίνδυνο. Επίσης μολυσμένα τσιμπούρια εισέρχονται σε αστικούς χώρους με τουλάχιστον 3 τρόπους: Ποντίκια, Πτηνά και Σκύλοι

 

lyme-epimoni
pliomorfiki

Διάγνωση της Νόσου Lyme

Η νόσος του Lyme είναι μια από τις πιο δύσκολες νόσους όσον αφορά στην διάγνωση και θεραπεία και επίσης μια από τις πιο επικίνδυνες, λόγω του ευρέος φάσματος των επιπλοκών της υγείας που μπορεί να προκαλέσει, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών παθήσεων.

Τα βακτήρια του Lyme στην πραγματικότητα καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα, πράγμα που τους επιτρέπει να ‘κρυφτούν’ και να γίνουν ισχυρότερα. Η Νόσος Lyme φαίνεται επίσης να έχει την ιδιότητα να γίνεται αόρατη από το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Η Νόσος Lyme μπορεί να διαγνωστεί με διάφορες εξετάσεις αίματος μέσω μέτρησης αντισωμάτων, η οποία είναι συνήθως η τυπική μέθοδος ελέγχου. Η εξέταση που πραγματοποιείται πρώτα, ονομάζεται ανοσοενζυματική ανάλυση και στην περίπτωση που εντοπίζονται IgG αντισώματα κατά του Borrelia burgdorferi, εκτελείται δοκιμασία επαλήθευσης που ονομάζεται Immunoblot ή Western Blot.

Η διάγνωση της νόσου είναι ιδιαίτερα δύσκολη και πολλοί θεράποντες ιατροί μπορεί αρχικά να αποκλείσουν την νόσο ως πιθανό ενδεχόμενο. Επιπλέον, ακόμη και αν η δοκιμή αποκαλύψει την παρουσία αντισωμάτων στο Borrelia burgdorferi, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ασθενής πάσχει από την Νόσο Lyme και συχνά, η εξέταση πρέπει να επαναληφθεί αρκετές φορές, για τη διάγνωση της νόσου.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να λαμβάνονται υπόψιν τόσο το ιστορικό του ασθενούς (με ενδελεχή έρευνα πιθανής έκθεσης σε τσιμπούρια) όσο και τα αντικειμενικά φυσικά ευρήματα (π.χ. παράλυση προσώπου ή αρθρίτιδα), μαζί φυσικά με ειδικές εξετάσεις.

Δυστυχώς η χρόνια Lyme σπάνια διαγιγνώσκεται, τόσο σπάνια μάλιστα που ορισμένοι επιστήμονες την έχουν ονομάσει το νέο “μεγάλο μιμητή”. Η νόσος Lyme τις περισσότερες περιτπώσεις παρερμηνεύεται εσφαλμένα ως σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματοειδής αρθρίτιδα, ινομυαλγία, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, λύκος, νόσος του Crohn, HIV ή ως άλλες αυτοάνοσες και νευροεκφυλιστικές νόσους.

Ειδικές Εξετάσεις Αίματος

εικόνα δοκιμαστικού σωλήνα με αντισώματαΤόσο η ανοσοενζυμική ανάλυση (ELISA) όσο και το Western Blot δεν είναι 100% αξιόπιστες εξετάσεις.

Εσφαλμένα αποτελέσματα των τεχνικών αυτών έχουν αναφερθεί ευρέως τόσο στα πρώιμα όσο και στα τελευταία στάδια της νόσου και μπορούν να προκληθούν από διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των διασταυρούμενων αντιδράσεων αντισωμάτων από άλλες λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού Epstein-Barr και του κυτταρομεγαλοϊού, καθώς και του απλού έρπητα ιού.

biochemical-diagnosticsΓενετικές εξετάσεις (PCR) για την ανίχνευση του γενετικού υλικού (DNA) των βακτηρίων της νόσου Lyme έχουν επίσης εμφανίσει ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα με δείγματα αίματος και εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Ως εκ τούτου, η PCR δεν διεξάγεται ευρέως για τη διάγνωση της νόσου Lyme, αλλά μπορεί να έχει κάποιο ρόλο στη διάγνωση της αρθρίτιδας Lyme επειδή είναι ένας πολύ ευαίσθητος τρόπος ανίχνευσης του ospA DNA στο αρθρικό υγρό.

Οι υψηλοί τίτλοι είτε αντισωμάτων ανοσοσφαιρίνης G (IgG) είτε αντισωμάτων ανοσοσφαιρίνης M (IgM) σε αντιγόνα Borrelia υποδεικνύουν ασθένεια, αλλά χαμηλότεροι τίτλοι μπορεί να είναι παραπλανητικοί, επειδή τα αντισώματα IgM μπορεί να παραμείνουν μετά την αρχική μόλυνση και τα αντισώματα IgG να παραμείνουν για χρόνια.

Αξίζει να αναφερθεί ότι βιβλιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι η ανίχνευση αντιγόνων στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό δίνει θετικά αποτελέσματα, μόνο στο 10-30% των ασθενών. Η διάγνωση της λοίμωξης από Borrelia δεν πρέπει λοιπόν να αποκλειστεί αποκλειστικά με βάση τις συνήθεις αναλύσεις αντισωμάτων στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

 

Στα Nutrilabs, σε συνεργασία με μερικά από τα κορυφαία ανοσολογικά εργαστήρια του πλανήτη, ειδικευμένα στη διάγνωση της Lyme, χρησιμοποιούμε όλες τις παραπάνω μεθόδους αλλά και πέρα από αυτές:

 

Μια νέα εργαστηριακή τεχνική, η μέθοδος EliSpot σε συνδυασμό με μετρήσεις πληθυσμών κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος (CD57+/CD8-) χρησιμοποιείται για την ανίχνευση της λοίμωξης από Borrelia και συν-λοιμώξεις σε κυτταρικό επίπεδο. Η εξέταση αυτή παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη δραστηριότητα της λοίμωξης και / ή της φλεγμονής αλλά και της κατάστασης του ανοσοποιητικού. Μπορεί να διαφοροποιήσει καλύτερα εάν υπάρχει μια ενεργή ή μια χρόνια λοίμωξη.

Τέλος στα Nutrilabs, χρησιμοποιούμε ειδικά ερωτηματολόγια για το ιστορικό του ασθενούς σε περιπτώσεις υποψίας Lyme. Τα ερωτηματολόγια αυτά έχουν αναπτυχθεί από διεθνείς ειδικούς στην αντιμετώπιση της Lyme, όπως ο Joseph Burrascano, MD, ένας από τους κορυφαίους του είδους.

Θεραπεία / Αντιμετώπιση της Νόσου Lyme

Όταν διαγνωσθεί σε πολύ αρχικό στάδιο, η νόσος του Lyme μπορεί να θεραπευτεί με την χρήση αντιβιοτικών από το στόμα, όπως η δοξυκυκλίνη. Το μικρόβιο Borrelia όμως, είναι τόσο έξυπνο, που μερικές έρευνες δείχνουν ότι όταν αισθάνεται ότι δέχεται επίθεση, μπορεί να αδρανοποιηθεί, ή να αλλάξει τα γονίδιά του επιτρέποντάς του να ζει και να επιβιώνει ακόμα και υπό αντιβιωτική αγωγή.

Επίσης η απλή χρήση δοξυκυκλίνης δεν είναι αρκετή για την αντιμετώπιση της χρόνιας μορφής της νόσου.

Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση πολλαπλών συστημάτων χρειάζεται για να αυξηθεί δραματικά η πιθανότητα επιτυχούς θεραπείας. Αυτό περιλαμβάνει:

  • Χρήση συνδυασμού συνεργιστικών αντιβιοτικών που είναι αποτελεσματικά έναντι των μορφών L και των κυστικών μορφών του βακτηρίου
  • Χρήση ανοσιακών τροποποιητικών
  • Χρήση αντι-Lyme nutraceuticals
  • Πιθανή χρήση αντιπηκτικών
  • Πιθανή χρήση ορμονικών θεραπειών και
  • Πιθανή χρήση λυσσοσομοτροπικών παραγόντων (φάρμακα που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα και τη διείσδυση των αντιβιοτικών στις διάφορες μορφές της Borrelia)

Τα αντιβιοτικά μπορούν να φανούν πολύτιμα την καταπολέμηση της λοίμωξης και είναι πολλοί οι ασθενείς που ανταποκρίνονται θετικά σε αυτά. Όμως, φυσικά, ο κίνδυνος της υπερβολικής συνταγογράφησης αντιβιοτικών υπάρχει και πρέπει να τονιστεί η ανάγκη να χρησιμοποιούνται αυστηρά κατά περίπτωση.
Ως αποτέλεσμα, θα πρέπει να σταθμίζουμε συνεχώς τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της χρήσης αντιβιοτικών, ανάλογα με το στάδιο της θεραπείας στο οποίο βρίσκεται ο κάθε ασθενής.  

Επίσης όταν χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά, είναι σημαντικό να εστιάζουμε επίσης επιθετικά στην υποστήριξη του εντέρου για να προστατέψουμε και αργότερα να αναδημιουργήσουμε και να αποκαταστήσουμε μια υγιή εντερική χλωρίδα.

Η νόσος Lyme είναι μια πολύπλοκη ασθένεια και απαιτεί πολυτροπικές και ολιστικές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Είμαστε όλοι “μοναδικοί” σε αυτόν τον κόσμο και το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι το πιο σημαντικό σύστημα στη μοναδικότητά μας.

Η σωστή διάγνωση και η σωστή εξατομικευμένη θεραπεία είναι η πιο εγγυημένη στρατηγική για την ολοκληρωτική θεραπεία της νόσου.

Συμπληρωματικές συμβουλές στην αντιμετώπιση της Νόσου Lyme

Ορισμένες αποτελεσματικές συμπληρωματικές θεραπευτικές οδηγίες περιλαμβάνουν τα εξής:

  • Κατανάλωση ποιοτικού φαγητού – Το κλειδί εδώ περιλαμβάνει την αφαίρεση των επεξεργασμένων τροφίμων και της ζάχαρης και την ενσωμάτωση περισσότερων ωφέλιμων ουσιών όπως πρωτεΐνες, υγιή λίπη και πολλά αντιφλεγμονώδη και πλούσια σε ωμέγα λιπαρά τρόφιμα, όπως τα ψάρια
  • Σωστή χρήση συμπληρωμάτων διατροφής – Μια σειρά από θρεπτικά συστατικά, μπορεί να βοηθήσει στη Lyme. Αυτά περιλαμβάνουν βότανα που ενισχύουν την ανοσία, όπως τα cordycep, reishi και μανιτάρια που συμβάλλουν στην εξάλειψη των κακών βακτηρίων, καθώς και η ανοσοενισχυτική βιταμίνη D, η αντιφλεγμονώδης κουρκουμίνη και το μαγνήσιο.
  • Αναπλήρωση των καλών μικροβίων – Ενώ περιστασιακά τα αντιβιοτικά είναι ζωτικής σημασίας για τη θεραπεία του Lyme, παράλληλα σκοτώνουν όλα τα βακτήρια (καλά και κακά). Τα πλούσια σε προβιοτικά λαχανικά, όπως το ξινολάχανο και το kimchi, μπορούν να βοηθήσουν σε αυτό
  • Αντιμετώπιση των τροφικών ευαισθησιών – Η γλουτένη και τα γαλακτοκομικά προϊόντα μπορούν να αυξήσουν τη φλεγμονή, να αποδυναμώσουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να επιδεινώσουν τα συμπτώματα της νόσου. Εξαλείψτε αυτά τα τρόφιμα για 3 εβδομάδες από την διατροφή σας και παρατηρήστε εάν υπάρχει βελτίωση στα συμπτώματα
  • Καλός και ποιοτικός ύπνος – Οι επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι οι διαταραχές του ύπνου και η χρόνια κόπωση συνυπάρχουν με τη νόσο Lyme. Η στέρηση του ύπνου έχει πολυάριθμες διακλαδώσεις, συμπεριλαμβανομένων των μειωμένων επιπέδων σεροτονίνης
  • Έλεγχος του άγχους – Το χρόνιο στρες μπορεί να συντρίψει το ανοσοποιητικό σύστημα και να επιδεινώσει τα συμπτώματα της νόσου
  • Μείωση των τοξινών – Τα βαρέα μέταλλα και τα παρασιτοκτόνα έχουν ευρύ φάσμα αρνητικών επιπτώσεων στην ανθρώπινη βιολογία. Βλάπτουν το νευρικό και το ανοσοποιητικό σύστημα και συμβάλλουν στην εντερική δυσβίωση
  • Περιβαλλοντικοί παράγοντες – Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες καθορίζουν την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Η θερμότητα συγκεκριμένα, μπορεί να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών έως και 1600%. Τόσο η θερμότητα όσο και η άσκηση μπορούν να συμβάλλουν στην καλύτερη οξυγόνωση των ιστών

 

Στα NutriLabs διαθέτουμε τα πλέον εξειδικευμένα πρωτόκολλα διάγνωσης και θεραπείας της νόσου Lyme. Επικοινώνησε σήμερα κιόλας μαζί μας. Είμαστε εδώ για να σε ακούσουμε και να σε βοηθήσουμε!

 
Καλέστε μας τώρα στο 210 9756400

 

 

Comments are closed.